شعر
”شعر“ عربي ٻوليءَ جو لفظ آھي، جنھن جي لغوي معنيٰ آھي ”ڄاڻ سمجهہ، پروڙ“. اصطلاحي معنيٰ موجب شعر ان کي چئجي، جنھن جو مصرعون موزون ۽ قافيي واريون ھجن ۽ اھي ترنم سان پڙهيون وڃن، جيئن ٻڌندڙ جي طبيعت تي ڪافي اثر ڪن.
موضوع
سڀ موضوع ڏِسوگهڻو پسند ڪيل شعر
غلامي جا ڳولهي سَوين تون بهانا
اسان جي ٻَچن کي ڪُهي ڇڏ زمانا
" هُوءَ " جا منهنجي گيت تي، لوڏي ويٺي پير،
ڪير آھي سا ڪير، ڏٺل وائٺل ٿي لڳي.
موسمون سُرن جون اُٿي بيٺيون،
گل ھُٻڪار ٿي ھليا ھُن سان.
شام لٿي آ ڳوٺ تي، پر نہ پکي آيا
شايد ڦاسايا، مارين مڪر فريب سان.
سفر منجھ شھيد، ٿيا مسافر ڏيھہ جا
اڄُ بہ آھن يزيد، هٿيارن جي ڇانوَ ۾.
ڌرتي تنهنجا گُل، بوٽن ھيٺ لتاڙيا
پرمل ۽ ٻاگھُلَ، ڪيئن پائينديون گجرا.
مُند نہ ڪائي موت جي، پِڙَ جو موت ڀلو
هلندا ھوت ھلو، سونھن سڏي ٿي پاڻ کي.
جيڪي اڄُ ٿيو، وري نہ ٿيندو ھيل
ڌرتيءَ جا ڌاڙيل! ڏيھہ سڃاتو توکي.