گهڻو پسند ڪيل شعر
آءٌ اھو انسان، جنھن لڌي سان لائون لڌيون،
ڌرتي، تنھنجو ڌيان، رھيم پوءِ ڀي روح ۾.
تاڻيان ٿو مان تند، ماڻيان ٿو سک ساز جا،
آڻيان ٿو آنند، ڏکڙن ڏڌي ڏيھہ ۾.
آھيان تنھنجي امن جو، راڳي ويراڳي،
جاڳائي جاڳي، جڳ ۾ تنھنجي جوت مون.
درشن دروني ڌرجي، دل ڏانھن ڌيان ڌرجي
سڀ ڪجهہ دلال ٿو سرجي، جهاتي اھا سجائي
خود جو مان دانا بينا، خود جو شناس آهيان
خود جي تلاش ورتيم، تہ خود جي مان پاس آهيان
ڪھڻي تان هرڪو ڪھي، پر رھڻي اوکي بات،
پڌري ٿيندي ذات، رهڻيءَ مان ”روحل“ چوي.
ڪافر اکيون محبوب جون، رُخنا وجهن ايمان ۾
جلوا ڪري تجلين ڪيا، فتنا کڙا جيءُ جان ۾.
لامذھب ڄاڻ، مذھب جي مون ۾ ڀانءِ نہ بوءِ ڪا،
دين ڪفر کان دور آکيرو، وحدانيت منهنجو واھيرو.
حسن مغرور ھو، تہ جائز ھو،
خود خدا ھو، سندس خدائيءَ ۾.
ڪنھن جو ڳوڙهو بہ ٿي ڳلي ٿو سگهي،
ھڪڙي ڏک سان شھر جلي ٿو سگهي!
وڄي ٿو عشق گهنگهرن ۾، نچن ٿا پير، مي رقصم!
اصل کان وجد جي آھي، مٽيءَ کي هيرَ مي رقصم!
تو تہ گُل مَھر جي ڇانئُن جو قسم کاڌو ھو،
اوءِ شھزادي! مَٽيو ڪيئن ٿو شھزادو ھو!
باغ ۾ خوشبوءِ جي هڙتال هئي،
مرڪَ مَھڪِي پئي فقط مُگري جيان.
نيٺ هي ڪھڙو اشارو تو ڪيو،
کڙکٻيتي کي ستارو تو ڪيو.