گهڻو پسند ڪيل شعر
ڪنھن جي لاءِ ڪُماچ، صديون رھيو سانت ۾،؟
سارو ڏيھ ڏياچ ، مڱڻو ڳوليو ماڻھوءَ.!
آڌيءَ رات اُداس، اُن تي آرتيون آڱريون،
ماڻھوءَ ماڻھوءَ ماس، ڪوري آيو ڪينرو.
ساڳي ساڃھ آڱريون ، ساڳي ساڃھہ ساز،
مان، منھنجو آواز، ڪنھن جون ٿو ڪارون ڪري.!
تو ۾ ڇا تہ ھو آخر، جو ماءُ ٿي وئين.
مِينهنَ جيان آئين ۽ واءُ ٿي وئين.
مونکي چُنيءَ مان ڏي رنگ ٿورڙا امان!
ڪجهہ تہ جيوَن ڀريان، ڪا تہ ھولي ڪيان
وطن لئہ تَتي ۾ ٿَڌڙي واءُ جيان ھو،
اسان لئہ اسان جو رھبر ماءُ جيان ھو.
روزگار جي ڳولا ۾ جواني ڳري وئي،
جا حصي آئي سا ماني مري وئي.
اچي اوت شراب، اٿم اڃ ازل جي،
سندم روح رُباب، سِڪي پيو ڪنھن سُر لاءِ
سڄڻ جو ساريوم، تہ آيون ھيرون ھنج ۾،
جڏھن نيهاريوم، چوڏينھنءَ جي چانڊاڻ هئي.
ستارن جي سيج تي، ستس ساري رات،
پڌري ٿي پرڀات چميندي ڪنھن چنڊ کي،
چوسيون چانڊيوڪيون، تنهنجي مٺڙي مُنھن مان،
راتين جون روڪيون، واڳون اسان وقت جون
چئي سگهندين چنڊ، توڏي مان ڇو تڪيان!
ڏيئي سگهندين چنڊ، مون کي پار پرين جا!
چئو، مان ڪنهنجي ڪاڻ، رُلان پيو راتڙيون،
چئو، ڪنھن جي چانڊاڻ هِرکايو منهنجو هيئون!
جيئنَ شال جڏيءَ کي جوڙيندا ٻيھار!
جوڙي پنھنجي جان سان ٽوڙيندا ٻيھار!