گهڻو پسند ڪيل شعر
چئو منھنجي چنڊ کي، رھي وڃي رات،
ڏئي وڃي ڏات، سرچي منھنجي ساھہ کي.
پکيئڙو پرڏيھہ جو، لنوي ويندو لات،
رھي ويندو رات، سڄڻ تنھنجيءَ سيج تي.
سدا سيلاني، آھي ساھہ ’اياز‘ جو،
ڳچيءَ ۾ ڳاني، پرين وجهہ نہ پيار جي.
چانڊوڪي ۽ چنڊ، رھڻو آھي راتڙي،
گھڙيءَ لاءِ گهمنڊ، چڱو ناھہ چڪور سان.
صديون سڪائين، گھارين گهڙي ھڪڙي،
سٻاجھا سائين، ويجهو آءُ وجود کان.
کنڀڙاٽيون نہ کوھہ، پڄندين ڪونہ پکيئڙا،
من کي ٻئي ھنڌ موھہ، چانڊوڪي چت مان ڪڍي.
وھي توريءَ وھہ لڳي، سائين آءُ ستت،
اکڙين مان امرت، پيئان تنھنجي اي پرين.
ساريم تنھنجي سڪ، سک وساريم ساھہ جا،
تن من جا مالڪ، واريم توتان جندڙي.
نھارن پيا نيڻ، سڄڻ جا سنسار مان،
ڀلندس ڪيئن مان ڀيڻ، گھاو انھن جي گهور جا!
تنھا راتيون تو بنا، سياري جون سرد،
مٺڙو مٺڙو درد، دکندو رھيو دل ۾.
دکندو رھيو درد، وري رک ۾ روح جي،
سالن کان ھو سرد، مچ اسان جي من جو.
اصل يار اکين جي، ٻي آھي ٻولي،
سڄڻ ليءِ سولي، ڏکي ساري ڏيھہ لاءِ.
الا، چوڏھينءَ چنڊ جيئن، محبوبن جا ميل،
وھامي وئي ويل، رسي ويڙيم راتڙيون.
الا ڏس تہ الا، جا ٻاريا عشق اندر ۾،
برھہ ھيئين ڀلا، جلايو ڇو جيءَ کي!