لاڙ ڪاڇي اتر ۾ بہ ڪامڻ گهڻا،
دل تان دادو جو جادو لھي ئي نٿو،
پنھنجي رولاڪ پيرن کي روڪيون مگر
جيءُ جوڳي ڪنھن نگري رھي ئي نٿو

تنھنجو سڀني سکين ۾ اوچو ڳاٽ آ
توتي آوارا شاعر لکيو آ غزل
ڄامشوري جا پٿر بہ لرزيو پون
تنھنجي چوٽي جي ٻنهي سرن جو قسم
تنھنجي سڊول ڪلهن جي آروٽ ڄڻ
ڪنھن ڪويتا جي مستي جي پالوٽ آ
سئو وھم ٿا وڙهن سئو ڀرم ٿا ڀڄن
تون کلين ٿي تہ تارن ۾ ڦڙڦوٽ آ

ھي اڃان ڪالھ جي ڳالهہ آ جانِ جان
تنھنجا واعدا دلاسا مڙئي دلبريون
منھنجي برباد دل کي ميسر ھيون
تنھنجي چوڙين جي ٽھو جا ڇنڪا سُڻي
ٿي جوانيءَ قاتل بھارون ڪٽيون
وقت جي وير سان ڪير ٿو قد ڪَڇي
وقت ڪورين ڪٿائون لٽيندو رھيو
توکي ڪارين حويلين جي دنيا وڻي
تنھنجو شاعر گهنگهر ڏينھن ڪٽيندو رھيو.