گهڻو پسند ڪيل شعر
ڪڻا ڪنيءَ ۾ ڏسي، رني ڪونہ ڪڇي،
لوليءَ منجهہ لڇي، ممتا ساري ماءُ جي.
سدا آھي ساھ کي، ڳڀي جي ڳولا،
ڍو بنا ڍولا، ناھي ساڃھہ سونھن جي.
ڏٺم وجهي واجھہ، جهاتيون پائي جھوپڙيون،
ٻھہ ٻھہ ڪئي ٻاجھہ، منھنجي منھن جي ماٺ ۾.
سنھيءَ سنھيءَ بوند، سڃن کي ساڙي وڌو،
اڳيئي اڻ ھوند، ويتر جھرين جھوپڙيون.
رتي ناھي رت، ڄورون مڙيون جندڙيءَ،
ساٿي اٿ ستت، تہ ساڙيون ھن سماج کي.
ڇِڳي ڇپر کٽ، آيو تاءُ تڏيءَ کي،
ساون کاڌي سٽ، سڃن سر مٿي ڪيو.
جلي ڪيسين جوت، واچوڙا ويڙهي ويا،
ڳاراڻا ڳڻ ڳوت، لتاڙي ويا لاٽ کي.
او ڌرتي، او ماءُ، تنھنجي کھہ منھنجون اکيون،
سر ۾ تون سوداءُ، رڳ راڳ تنھنجون راڳڻيون.
او ماڻهو، او ڀاءُ، ڪارو گورو ٿي ڪٺين،
شال اھو انياءُ، تو ۾ آڻي ماڻهپو!
الله، ھي انسان، رتي تنھنجي روح جي!
نسورو نادان، ڏھڪائيندڙ ڏيھہ جو.
کؤنسي پئي کل، ڳوڙهن ڳانڍڙ چپ سان،
ظالم متان ذل، ٻارڻ نہ ٻاري وجهي.
ڪيسين آخر ڪوس، ڏوران ڏسجي ڏيھہ جو؟
سڄڻ اسان سوس، پليو تنھنجي پيار جو.
پري منھنجو پنڌ، رڻ ۾ منھنجون راتڙيون،
ساٿي تو سوڳنڌ، موٽي وڃ وچ واٽ تان.
اکين مان آھون، نڪتيون نھوڙين جون،
درديليون دانھون، مليل ھيون ماٺ ۾.